Βασιλιά, βασιλιά...

- Βασιλιά, βασιλιά, με τα δώδεκα σπαθιά, τι ώρα είναι;

- Τρία βήματα μπροστά...

 

Πάμε πάλι.

 

- Βασιλιά, βασιλιά, με τα δώδεκα σπαθιά, τι ώρα είναι;

- Πέντε βήματα μπροστά...

 

Μ' αρέσει.

 

- Βασιλιά, βασιλιά, με τα δώδεκα σπαθιά, τι ώρα είναι;

- Δέκα βήματα μπροστά...

- Δέκα βήματα μπροστά;

- ...

- Βασιλιά, βασιλιά;

- ...

- Βασιλιά;

 

Κάτι δεν πάει καλά... Χάλασε;

 

- Βασιλιά;

 

Κι έτσι πήγα δέκα βήματα μπροστά. Μα κάτι δε μου αρέσει εδώ. Εκτίθεμαι. Γιατί είναι έτσι τώρα; Όχι, δεν είναι έτσι όπως φανταζόμουν. Αλλιώς το είχα σκεφτεί. Με πνίγει τώρα. Θέλω βοήθεια. Όχι. Από 'σένα τη θέλω. Να πάρεις τηλέφωνο. Τώρα. Να έρθεις. Τώρα. Δεν έφτασαν ως εκεί οι φωνές μου; Πώς γίνεται να μην καταλαβαίνεις ότι σε χρειάζομαι; Τώρα. Αφού πάντα έτσι γινόταν...

Καίει το πρόσωπό μου. Και είναι υγρό το πρόσωπό μου... Μα... Κλαίω;

 

- Βασιλιά, βασιλιά, με τα δώδεκα σπαθιά, τι ώρα είναι;

- Πίσω βήματα διπλά.

Απλά

Είναι μικρά τα πράγματα από τα οποία μπορεί κάποιος να αντλήσει συναισθήματα. Ή έστω, μπορούν να είναι και μικρά. Πολύ μικρά...

Σήμερα νιώθω γεμάτος. Όλα πήγαιναν καλά, από το πρωί. Έμοιαζε να έχω κάπου μέσα μου κρυμμένο φως και να το εκπέμπω. Ένιωθα τα πάντα γύρω μου να ρέουν με τον τρόπο ακριβώς που ήθελα να συμβεί...

Δεν έρχονται συχνά τέτοιες μέρες. Την απόλαυσα!

Μέχρι και στο κλείσιμό της, η μέρα με γέμιζε συναισθήματα...

Περνώντας από τα διόδια της Μαλεσίνας, η υπάλληλος είχε το κεφάλι στραμμένο προς την αντίθετη από εμένα κατεύθυνση. Γυρνώντας εκείνη, με βρήκε με το χέρι σε έκταση και τα χρήματα στις άκρες των δαχτύλων. Μου χαμογέλασε! Όχι, όχι με εκείνο το τυποποιημένο χαμόγελο των υπαλλήλων... Έμοιασε να την ανακούφισε που με είδε... Μου φάνηκε τόσο παράξενο... Χαμογέλασα κι εγώ!

Προφανώς δεν μπορεί να μεταφερθεί με λέξεις η εικόνα. Ούτε το συναίσθημα. Και προφανώς θα σου ακουστεί περίεργο, υπερβολικό, αν όχι ψυχικά ασταθές (!) να ομορφαίνει η διάθεση κάποιου από τον τρόπο που συναλλάχθηκε στα διόδια...

Κι όμως... Μπορούν να είναι πολύ μικρά...

Τέλος

Οι μουσικές σταμάτησαν.

Οι οργανοπαίχτες άφησαν τα όργανά τους κι έφυγαν.

Άλλοι από 'δω κι άλλοι από 'κει.

Χωρίς να κοιταχτούν.

Οι διασκεδάζοντες εξαφανίστηκαν σαν κυνηγημένοι.

Τα φώτα σβήσανε.

Το πανηγύρι τέλειωσε.

Κι εγώ έμεινα μέσα στο σκοτάδι.

Για να θυμάμαι τους ήχους.

Να βλέπω τις σκιές να κινούνται.

Να διαβάζω τις πολύχρωμες επιγραφές.

Και να σκέφτομαι ότι τα πάντα είναι στιγμές.

Στιγμές που δεν ξαναγυρίζουν.

Παρά μόνο στη θύμηση.

Μια ζωή από στιγμές.

Κι εμείς ανάμεσά τους, σαν κόκκοι άμμου στο άπειρο.

Από τις "ποιητικές σκέψεις" της Μαργαρίτας Σ. Γριμάνη.

Περί αλήθειας...

…με αφορμή την πρόσκληση του mahler76 να μιλήσουμε περί αλήθειας, σκέψεις και φράσεις που αφορούν την αλήθεια…

…ένα collage από σχολιασμούς μου σε posts άλλων συνήθων υπόπτων bloggers, με θέμα την αλήθεια…

Η αλήθεια είναι εμείς γυμνοί. Όμως συνήθως φοράμε τα ρούχα μας…

Πιστεύω στην αλήθεια. Και στη δύναμη που μπορεί να κρύβει μέσα της.

Η αλήθεια μπορεί την ίδια στιγμή που ανακουφίζει αυτόν/ή που τη λέει να πληγώνει ή να πιέζει συναισθηματικά αυτόν/ή που την ακούει.

Με τον ίδιο τρόπο που αγαπάμε και γι’ αυτό είμαστε ειλικρινείς μπορούμε να αγαπάμε και γι’ αυτό να λέμε ψέμα σύμβασης ή να αποκρύπτουμε μέρος ή το όλο μιας αλήθειας.

Οι ισορροπίες λεπτές, γι’ αυτό και η ζυγαριά δεν έχει την ίδια κλίμακα για όλες τις περιπτώσεις.

Φανατικός οπαδός της εξατομίκευσης. Παντού και εδώ...

Κάποιος/α μπορεί να επιλέγει την αλήθεια που του κάνει λιγότερο κακό ή την αλήθεια που κατά βάθος αναγνωρίζει, αλλά διστάζει να αποδεχτεί στην καθημερινότητά του/της.

Από αυτές τις επιλογές κρινόμαστε και γινόμαστε λιγότερο ή περισσότερο αποδεκτοί στο εκάστοτε target group.

Δεν είναι προς απαξίωση η κάθε στάση ζωής. Μπορεί ωστόσο να είναι προς κριτική, αποδοχή, αφομοίωση, απόρριψη.

Κάθε μας επιλογή είναι ένα μικρό λιθαράκι στο οικοδόμημα της προσωπικότητάς μας.

Η αλήθεια σπάνια είναι ακριβώς στη μέση. Όπως και σπάνια είναι στο ένα ή στο άλλο άκρο. Συνήθως γέρνει προς τη μια ή την άλλη μεριά του ζυγού.

Πώς όμως μπορεί κάποιος να βρει πού ακριβώς βρίσκεται, εφόσον καθένας από μας, υποκειμενικά βλέποντας τα γεγονότα, σχηματίζει τη δική του εκδοχή για την αλήθεια;

Μια άποψη θα μπορούσε να λέει ότι συγκεντρώνοντας τις αλήθειες όλων των συμμετεχόντων καταλήγεις σε μία και μόνη συνιστώσα, η οποία και ταυτίζεται με την αλήθεια.

Χμ... Όμως έτσι, όταν η αλήθεια αναζητείται από δύο μόνο συμμετέχοντες, τότε βρίσκεται όντως ακριβώς στη μέση του τοστ!

Θα το βρω, δεν μπορεί...

Μήπως η αλήθεια, τότε, είναι η συνιστώσα που καθορίζεται από όλες εκείνες τις αλήθειες των συμμετεχόντων, εξαιρώντας τις αλήθειες των δύο άμεσα εμπλεκόμενων, που αποτελούν και τα δύο άκρα;Ίσως... Ποιος όμως θα εξασφαλίσει ότι είναι ισόποσα κατανεμημένες οι αλήθειες που έχουν επηρεαστεί συναισθηματικά από τη μία ή την άλλη πλευρά και, επομένως, είναι υποκειμενικές;

Όταν ο αριθμός των συμμετεχόντων μεγαλώνει, αμβλύνεται και το υποκειμενικό στοιχείο...

Όταν οι συμμετοχές είναι τόσες ώστε οι υποκειμενικές απόψεις να είναι αμελητέες, τότε μπορεί κανείς να βρει την αλήθεια. Ίσως...!

Η άλλη άποψη, πιο απλή, είναι καθένας από μας να αποδεχτεί ως αλήθεια αυτή που έχει μέσα του και τον εκφράζει. Επισφαλές σαφώς, καθώς δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο...

Ποιος έχει μια ασφαλή απάντηση στο διαχρονικό ερώτημα «το αβγό γέννησε την κότα ή η κότα το αβγό»;
Homework!

Ενσυναίσθηση και αρχή λειτουργίας του trend.

Ενσυναίσθηση. Η ικανότητα να βλέπεις τον κόσμο με τα μάτια του άλλου. Είναι ενστικτώδης ή καλλιεργείται; Ή και τα δύο;

Ένα δωμάτιο. Πολλά μωρά. Το ένα ξαφνικά κλαίει. Και ένα δεύτερο κάνει το ίδιο. Σε λίγο όλα τα μωρά κλαίνε. Ταυτίστηκαν. Παρασύρθηκαν από το πρώτο εκείνο κλαψιάρικο αγοράκι. Μερικά ζευγάρια ενήλικα χέρια μπαίνουν τώρα στο πλάνο. Με ένα απαλό άγγιγμα στο τριχωτό της κεφαλής δημιουργούν αίσθηση ηρεμίας σε δυο – τρία μωρά. Το κλάμα δεν είναι πια τόσο δυνατό και μπερδεμένο. Λιγότερες φωνές το φτιάχνουν. Τη νιώθουν την αλλαγή τα υπόλοιπα μωρά. Τα ηρεμεί. Σε λίγο όλα θα έχουν σταματήσει να κλαίνε…

Μια πόλη. Πολλοί νέοι. Μια τραγιάσκα σ’ ένα ξυρισμένο κεφάλι. Το είδα και μου άρεσε. Αγόρασα τραγιάσκα, αλλά δεν ξύρισα το κεφάλι. Δυο – τρεις φίλοι γέλασαν και τους άρεσε. Πήγαν και πήραν τραγιάσκες. Για πλάκα. Τις φορούσαμε στις εξόδους. Σε λίγες μέρες, στο ίδιο καφέ, κι άλλη μια παρέα είχε τραγιάσκες. Μετά κι άλλες παρέες. Τελικά, φορέθηκε πολύ η τραγιάσκα εκείνο το καλοκαίρι στο Αγρίνιο. Δε θα τη βάλω άλλο, δεν είναι πια διαφορετική. Ούτε οι φίλοι μου. Και από τις άλλες παρέες λίγοι έμειναν τώρα. Το επόμενο καλοκαίρι θα φορεθεί μπαντάνα, ίσως...

Τα μωρά λειτουργούν με πηγαία ενσυναίσθηση. Αμόλυντη ενστικτώδης αντίδραση η από γεννησιμιού ανθρωπιά. Όσο μεγαλώνουν αποκτούν κριτήρια, μαθαίνουν να επιλέγουν. Καθοδηγούμε την ενσυναίσθησή μας, κάποιοι συνειδητά, κάποιοι υποσυνείδητα. Αμβλύνουμε τις άμυνές μας σε όσα μας αρέσουν και αποκλείουμε όσα μας ξενίζουν. Ή μας ξινίζουν, ενίοτε. Κάπως έτσι δημιουργούνται τα trends. Έρχονται και φεύγουν. Ξανάρχονται, ξαναφεύγουν. Δεν είναι, τουλάχιστον όχι πάντα, η άκριτη μίμηση της προσλαμβανόμενης εικόνας. Είναι η συνειδητή αποδοχή της.

Η αρχή λειτουργίας της μόδας βασίζεται στην υιοθέτησή της από όλο και περισσότερους δέκτες, ξεκινώντας από έναν, συνήθως, πομπό. Η ανάγκη μας να δούμε τον κόσμο μέσα από άλλα μάτια. Η ικανότητά μας να το κάνουμε. Η συμπαράσταση, η ταύτιση, η αποδοχή, η ανθρωπιά. Η ενσυναίσθηση…

Οι ιστορίες είναι πέρα για πέρα φανταστικές. Δεν υπάρχουν φωτογραφίες – ντοκουμέντα με τραγιάσκα στο αξύριστο κεφάλι μου. Ούτε με μπαντάνα. Καλό μας καλοκαίρι!

New emigrants' Generation

Δεν είναι μόνο ιδέα μου. Ακούω ολοένα και περισσότερες φωνές να το ψιθυρίζουν με δισταγμό. Βλέπω ολοένα και περισσότερες φιγούρες να το τολμούν με αποφασιστικότητα. Γινόμαστε μάρτυρες ενός νέου μεταναστευτικού κύματος.

Οι χώρες της Κεντρικής, της Δυτικής και της Βόρειας Ευρώπης, κυρίως, φαίνεται πως είναι πιο φιλόξενες για τους νέους της G700. Ταυτόχρονα, η χώρα μας υποδέχεται και αφομοιώνει μετανάστες από χώρες όπως η Αλβανία, η Ρουμανία, η Ουκρανία, η Βουλγαρία, το Πακιστάν.

Τι είναι αυτό που κάνει τη χώρα μας κατάλληλη για τους εισερχόμενους αλλοδαπούς μετανάστες; Τι είναι αυτό που την καθιστά αφιλόξενη για τους δικούς της νέους;

Η ανεργία δεν είναι σε όλες τις περιπτώσεις μονόδρομος. Είναι νέοι που δε βρίσκουν θέση εργασίας και είναι νέοι που δεν καταδέχονται τη θέση εργασίας που βρήκαν. Δεν κατακρίνω τη στάση τους. Ποιος είμαι, άλλωστε, για να το κάνω; Όμως, την καταγράφω.

Γιατί δεν καταδέχονται οι νέοι την εργασία της προσφοράς, τη στιγμή που έχει μπλοκάρει η εργασία της ζήτησης; Γιατί έχει μπλοκάρει η εργασία της ζήτησης;

Η G700 είναι δημιούργημα της μαζικής παραγωγής επιστημόνων. Είναι οι πρωταγωνιστές των ονείρων των γονιών τους. Για να γίνεις αυτό που εκείνος και εκείνη δεν κατάφεραν. Ή για να γίνεις, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, αυτό που εκείνοι έγιναν. Για να έχεις και να έχουν «πρόσωπο» τέλος πάντων. Συχνά το ακούς και έτσι.

Γίναμε οι Ελληνάρες της περισυλλογής και της φιλοσοφίας. Κάτι μου θυμίζει αυτό. Εσένα; Το μυστρί, πάντως, εξακολουθεί να δουλεύει. Τώρα όμως που εσύ –και εγώ, μη νομίζεις– είσαι –και είμαι– επιστήμονας, κάποιος άλλος θα πρέπει να το αναλάβει. Και, εδώ που τα λέμε, το αναλαμβάνει και σε τιμή ευκαιρίας. Κάπως έτσι αρχίζω τελικά να κατανοώ γιατί για άλλους λαούς δεν είμαστε τόσο αφιλόξενοι. Άσε που, μεταξύ μας, μερικούς από εμάς δε μας χαλάει ιδιαίτερα το πρότυπο του χλιδάνεργου. Καλά είναι μωρέ, δε βαριέσαι… Συμφωνείς; Κι αν δε συμφωνείς είναι από πεποίθηση ή επειδή έτσι κι αλλιώς δε θα μπορούσες να εμπίπτεις στην κατηγορία; Για πρακτικούς λόγους δηλαδή…

Εσύ ίσως είσαι αυτός που φέρει το μικρότερο μερίδιο στην πίτα της ευθύνης. Κάποιος ίσως έπρεπε να σου έχει πει ότι αν γίνουμε όλοι επιστήμονες θα έρθει η στιγμή που θα περισσεύουμε. Να σε ενθαρρύνει να δεις πιο σοβαρά και πιο μακροπρόθεσμα τον επαγγελματικό σου προσανατολισμό. Να σε αποθαρρύνει απ’ το να πατήσεις πάνω σε πτώματα, εσύ ή οι υποκινητές σου, για να «περισσεύεις» σήμερα. Κάποιος έπρεπε να τοποθετήσει ανάχωμα στην αλόγιστη παραγωγή των ολοένα χαμηλότερης ζήτησης κλώνων.

Στην αναζήτηση διεξόδου κάνει την εμφάνισή της, μεταξύ και άλλων, μια νέα τάση. Μια τάση που δεν καταγράφεται για πρώτη φορά. Και μπορεί η τάση να γίνει κύμα και το κύμα να γίνει γενιά. New emigrants’ generation. Η γενιά των σύγχρονων μεταναστών. Η γενιά των ανήσυχων νέων, που δεν αρκούνται στο λίγο και στο μέτριο. Των νέων που τελικά αντιστάθηκαν σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι και λέει «καλά είμαι εδώ», κατά την προτροπή του Μιχάλη Κατσαρού.

Αλήθεια, εσένα σου έχει περάσει απ’ το μυαλό;

Καλή μας αρχή...

Ξημερώνει Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008. Γενικό Νοσοκομείο Λαμίας. Δεύτερος όροφος. Κοιτώνας νούμερο 11. Μία ακόμη βαρετή εφημερία αποπνέει…

Είναι φορές που κάνω σκέψεις και θέλω να τις γράψω κάπου, να τις μοιραστώ, να ακούσω αντίλογο… Συχνά καταλήγουν στριμωγμένες σε κάποιο τετράδιο που τυχαία βρέθηκε μπροστά μου και που θα ανοίξω ξανά έπειτα από χρόνια ή και ποτέ. Άλλες φορές διακόπτονται τη στιγμή που ανοίγω την κουρτίνα του μπάνιου και διαπιστώνω πόσο κρύο έχει εκεί έξω… Το ίδιο άδοξο τέλος μπορεί να έχουν αν κάπου ανάμεσα στον ειρμό μου ακουστεί ο γνώριμος ήχος που έχω επιλέξει για ringtone!

Με το κίνητρο της διάδρασης, έφτιαξα σήμερα το ιστολόγιό μου. Για να καταθέτω και να καταθέτεις σκέψεις. Που δε θα στριμώχνονται. Θα αναπνέουν. Θα μεγαλώνουν. Θα μας κάνουν καλύτερους…

Για να δούμε…
Καλή αρχή “brainwaves”!